
SOBIECKI
Olgierd Tadeusz
(1917-2002)







Stopień wojskowy na zakończenie II wojny światowej
kpt. WP, F/Lt RAF
Data i miejsce urodzenia
22 grudnia 1917 r. w Kartuzach, woj. pomorskie
Rodzice
Rodzeństwo
Emil (1876-1926, prawnik, działacz narodowy na Kaszubach, pierwszy starosta kartuski)
Wiesława (1913), Regina (1914), Aldona (1915), Leszek (1916 – obrońca Modlina, niewola w 1939 r.), Włodzimierz (1919)
Cyryla z domu Grosman (ślub w 1912 r.)
Żona
Dzieci
Mary Helena Wilford, ślub 26 lipca 1947 r.
Czworo dzieci, w tym John
Szkoły cywilne
Gimnazjum w Krakowie, prawdopodobnie VI Państwowe Gimnazjum Męskie im. Tadeusza Kościuszki (ukończył je brat Leszek)
Inne wydarzenia przed służbą wojskową
Początkowo Sobieccy mieszkali w Kartuzach, w 1919 lub 1920 r. przeprowadzili się do Starogardu Gdańskiego, a półtora roku później do Bydgoszczy
Co najmniej do 1931 r. mieszkał w Bydgoszczy, potem rodzina przeprowadziła się do Krakowa, gdzie Cyryla miała rodzinę.
Data wstąpienia do wojska
21 września 1937 r.
Promocja oficerska
1 września 1939 r. – XIII promocja Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, lokata 73/147
Przebieg służby przed wojną
- 21 września 1937 r. – kurs unitarny w 79 pp w Słonimiu
- 3 stycznia 1938 r. – Szkoła Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie
- 22 czerwca 1939 r. – kurs specjalizacji myśliwskiej w Ułężu

Kampania 1939 r.
- Szkoła Podchorążych Lotnictwa (1-17 września)
Ewakuacja z Polski
- 17 września – przekroczenie granicy rumuńskiej
- Pobyt w Tulcea, Slatinie i Efori
- 15 października zaokrętował się w Bałcziku na płynący do Bejrutu „Aghios Nikolaos”
Francja 1939/1940
- 29 października dopłynął do Marsylii
- Stacja zborna w Salon
- Grudzień 1939 r. – Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyonie
- 2 marca w grupie kpt. Józefa Ostrowskiego skierowany do Pau
Przebieg służby w Wielkiej Brytanii
Nr służbowy: P-0549
- 12 lipca 1940 r. – przybył do Wielkiej Brytanii
- Stacja zborna w Gloucester
- 3 sierpnia 1940 r. – Obóz Lotnictwa Polskiego w Blackpool
- Do 25 maja 1941 r. – 6 AACU
- 29 października 1941 r. – Polska Szkoła Myśliwska przy 55 OTU
- 23 grudnia 1941 r. – 308 Dywizjon Myśliwski
- 5 stycznia 1942 r. – 303 Dywizjon Myśliwski
- 6 lipca 1942 r. – 453 Dywizjon Myśliwski (australijski)
- 22 sierpnia 1942 r. – 306 Dywizjon Myśliwski
- 23 grudnia 1942 r. – 25 ETTS w Hucknall
- 18 grudnia 1944 r. – 16 SFTS
Niewola
x
Rany i kontuzje
x
Skoki ze spadochronem
x
Wypadki lotnicze
x
Przymusowe lądowania
x
Inne wydarzenia w czasie wojny
W CWL w Lyonie był chory, 13 stycznia 1940 r. wrócił ze szpitala
Okoliczności śmierci
- zmarł 24 października 2002 r. w miejscowości Delta w kanadyjskiej Kolumbii Brytyjskiej
Losy powojenne
Wyjechał do Kanady, osiadł w Kolumbii Brytyjskiej
Pracował w branży ubezpieczeniowej
Miejsce spoczynku
Awanse (starszeństwo)
- ppor. – 1 sierpnia 1939 r.
- por. – 1 września 1941 r.
- kpt. – 1 marca 1945 r.
Odznaczenia
1942 – Krzyż Walecznych

Wyróżnienia
x
Kary
x
Zwycięstwa powietrzne
Na liście Bajana na 436. pozycji z zapisem 0–0–½.
25 czerwca 1942 r.
Wystartował wraz z por. Bolesławem Gładychem z lotniska Kirton-in-Lindsey na patrol na osłonę liczącego około 30 statków konwoju. Sobiecki zobaczył lecący na niskim pułapie Ju 88 i obaj piloci go zaatakowali. Po powrocie do bazy por. Gładych meldował o jego zestrzeleniu do morza. W rzeczywistości niemiecka maszyna wróciła postrzelana do bazy i pilotom zaliczono wspólne uszkodzenie samolotu. Wspomina o tym kronika 303 Dywizjonu:
Po powrocie wynikło małe „qui-pro-quo”, ponieważ Gładych zeznał, że widział Niemców, jak rąbnęli w wodę, a tym czasem operejszen (Oprations room – naziemne stanowisko naprowadzania samolotów) Grupy pilotowało Szkopa do domu i na podsłuchu odbierali jego depesze, wołające o homing (kurs do bazy), bo został postrzelony przez dwa Spitfire’y. Prowadzili go na podsłuchu aż do wylądowania – ostatnia depesza mówiła o 52 dziurach w samolocie. W Fighter Command wybuchł mały skandal, no i nam było cholernie nieprzyjemnie. Ostatecznie nie uznano zeznań Gładycha za prawdziwe i przyznano mu Ju 88 tylko jako „damaged” (uszkodzony). I tak miast pochwał za porządne przetrzepanie skóry Szkopowi, musieliśmy zbierać mniej lub więcej grzecznie polane wymówki.
Dokumenty
Zdjęcia

Źródła
B. Kąkol, Emil i Olgierd Sobieccy. Losy pierwszego starosty kartuskiego i syna – pilota wojskowego, „Kartuskie Zeszyty Muzealne”, 2002, z .7.
Linki
Współpraca: Karen Sobiecki



